कविता - होली

...होली !

तिमी किन आयौ फेरी

रातो बनेर

निलो भएर

पहेँलो बोकेर ,

यो मेरो रँगहिन जिवनमा ।
 तिमीलाइ थाहा हुनुपर्ने

आमाको सिउदो भर्खरै पुछिएको,
श्रिमतीबाट भर्खरै टाढिनु परेको,
अनिखाली-खाली भएर जिएको !
तर पनि किन आइरहन्छौ ?
मेरा छातीका आला घाउहरूमा
केही चिम्टी नुन
मलाइ अन्जान बनाएर
बिस्तारै छर्किन
र भन्न
कस्तो लाग्यो रँगीन होली ?

देश सादा भएको छ
राजधानी फिक्का भएको छ 
त्यो नहेरेर
तिमी सिर्फ मेरो झुपडीमा
रँगका पोकाहरू बोकेर
दुखाउन आइरहेछौ ।
तर होली ,,

एक मुक्तक

मुक्तक


यो हातले फूल समाएर प्रणयको सुरूवात गरेकी थियैा !
ठिक अ।जको एक साल अघि प्रेम प्रस्ताब राखेकी थियैा !
मलाइ त्यही दिनको यादले साह्रै काउकुदी लगाउछ प्रिये,
जुन दिन सँगै जिउने यावत कसम तिम्ले खाएकी थियैा !

-सैागात गजमेर मात्र

अनुरोध

नमस्कार सम्पुर्ण बिश्वकर्मा मित्र-बन्धुहरू प्रति !!! 

समाज देशको मुल आधार हो । जहाँ अनेक किसिमका मानिसको बसोबास रहेको हुन्छ । मुलत : बाहुन , क्षेत्री , राइ , लिम्बु , कामी , दमाइ र बिभिन्न जातका ब्यक्ति बस्ने थलो भनेर चिनिने समाज बास्तवमै जातियताको हिसाबमा छुवाछुत बाटनै अघि बढिरहेको छ । हुनत समाजनै बिकासको मुल साँचो भनेता पनि आजको यो २१औ सताब्दि सम्म आइ पुग्दा पनि खोल्न नसकेको अवस्था सर्व ब्यापक नै छ । देशका नेता भनौदा देखि लिएर समाजका प्रतिष्ठित भन्नेहरूमा पनि आजका दिन सम्म छुवाछुत रहित समाजको निर्माण गर्ने तर्फ कुनै चासो रहेको पाइदैन ता कि समाजलाइ छुवाछुत रहित बनाएर सुन्दर समाजको मुहार हेर्ने । भन्नेले त भन्दै आइ रहेका छन कि समाजमा शिक्षा चाहियो भनेर , मलाइ लाग्छ शिक्षा पनि समाजको छुवाछुत उन्मुलनमा लागि पर्नेछ र सबैमा उचित र समान्ताको शिक्षा दिएर सुन्दर समाजको निर्माणमा कार्यरत रहनेछ तर बिडम्बना शिक्षाले या भनैा सिकैारेनै उस्तो भएर होला समाज आजका दिन सम्म पनि उहि आधारमा रहेर पहिलेकै मान्यतालाइ बोकेर समाजलाइ उधोगति तर्फ धकेलिरहेको छ ।

लघुकथा-“पार्टि”

लघुकथा-“पार्टि”

रचना-सैागात गजमेर “मात्र”

गाउँमा जिल्लाका केन्द्रिय स्तरका नेताहरूले पार्टि भेला राखे । काँग्रेसको त्यो एतिहासिक जिल्ला भेलामा सम्पुर्ण पार्टिप्रेमी नागरिकको उपस्थिती रह्यो । वडाका केही मान्ने र नाम चलेका सदस्यहरूले आफ्नो गोजीको पैसा लगाएर कार्यक्रमलाइ अझ राम्रो बनाउनका लागी साथै आफुलाइ पछिल्ला दिनमा केही राहत मिल्छ भन्ने आशामा चिउरा र मासुको पनि ब्यवस्था गरे ।

सम्पुर्ण नागरिकलाइ आह्वान गरिएको उक्त भेलामा नेताहरूले भाषण गर्न थाले । सुन्दै नपत्याउने किसिमका भाषणहरू छाटिदै थिए नेताहरूबाट भने, कहिले भाषण सकिन्छ र मासु र चिउरा खान पाइन्छ भनेर नागरिकहरू अतालिएका थिए अर्कोतिर ।

लघुकथा-८

लघुकथा-“अप्ठ्यारो यात्रा”
रचना-सौगात गजमेर”मात्र”
गाउले बस ,,भनेको समयमा पनि नगुड्ने र कहिले के त कहिले के को समस्याले सताइरहने । धेरै जसो मानिसहरू उभिएर लामा लामा दुरीसम्मको यात्रा छिचोल्नु पर्ने हुनाले दिग्दारको त सिमै थिएन त्यहि माथी भाडाँ बर्तन,बाख्रा पाठा देखी लिएर अनेक सामान राखेर मान्छेको पाउ राख्ने ठाउ हुँदैन । हो त्यस्तै भाको थियो, म पनि झापाबाट ताप्लेजुङ सम्मकोयात्रा छिचोल्न निस्किदा । बसभित्र पस्नका लागी बल हुँने र बुद्धी हुनेले मात्र बस्ने ठाउँ भेट्छ भनेको थिए हो हरेछ । सरासर बस भित्र पसेर मैले बसको एक छेउमा जबरजस्ती हातको झोला राख्न सके त्यही पनि सात जनालाइ ठेलेर । खलासी भाइले ल है जाउ है जाउ भनेर यात्रुहरू बोलाउन लाग्यो म पनि त्यो भिडमा कहाँ बस्ने र कसरी पुग्ने होला भनेर सिटको खोजीमा लागे । अन्तिम सिटको भित्तापट्टी एक सिट खाली हो कि जस्तो लाग्यो र त्यतै तिर लागे >..नभन्दै रहेछ खाली र बसे । बस यात्रुहरू खादेर मास्तिर लम्कियो ,,,दिउसोको यात्रा ,चर्को घाम त्यही माथी बसको त्यस्तो भिड त्यो देखेर त बेकार यात्रा गर्न थालेछु जस्तो भान भो मनमा ।

लघुकथा-७

लघुकथा-“छोरी र पानी”
रचना-सौगात गजमेर”मात्र”,,,
आत्मिय मित्र अजय र भुवन एउटै कलेजमा पढ्ने मिलनसार र इमान्दार मित्रहरू थिए । गाउँ गुल्मीबाट राजधानी छिरेर आफ्नो शिक्षालाइ निरन्तर दिइरहेको अजय र चितवनबाट भविश्य कोर्न राजधानी पसेका भुवन त्यी दुइलाइ पढाइको मात्र चासो हुन्थ्यो आफ्नो गाउँको भन्दा पनि । अजयले अनि भुवनले आफ्नो गाउँको कुरा खुलेर यथार्त बताएकै थिएन्न एकले अर्कोलाइ । विदाको मौका छोपेर अजयले मित्र भुवनलाइ आफ्नो गाउँ घुमाउने निर्णय गर्यो र भन्यो- “जाउँ हाम्रो गाउँ घुम्न भुवन”भुवनले पनि सहमतीमै “हुन्छ” भनिदियो र गए दुवै अजयको गाउँ वा घर गुल्मी ।