जिन्दगीको यो कलमी दैाडाइमा हजुरहरू समक्ष साहित्यीक खुराक पस्किन यो वल्ग निर्माण गरेको हुँ । मैले लेख्ने वा सिर्जना गर्ने कथा, लघुकथा, गजल, गित, मुक्तक, हाइकू, केस्रा लगायत विभिन्न लेखहरू यहाँ राख्नेछु हजुरहरूले त्यी लेख रचनालाइ पढेर मेरो परिचय लिन विनम्र अनुरोध गर्दछु ।

Monday, May 9, 2016

यता पनि- "मेराे साथी"

http://youtu.be/YJqJhcYCzfc

विवाह सम्पन्न -Bikash Thapa

बैवाहिक जिवनकाे हार्दिक शुभकामना मेराे काले !

कबिता-टाेपी (साैगात गजमेर विश्वकर्मा

"टाेपी"
By- साैगात गजमेर विश्वकर्मा

हरेक बिहानीमा-
भाले डाकेर अालर्म बजाउनु पुर्व
पारीजातका फूलहरू
असरल्ल भुईमा झरेजस्तै
याे मेराे शिरमाथीकाे टाेपीलाई
याे मेराे वीरहरूकाे स्वभिमानलाई
कुनै अराजक हावाले ढाल्ने छैन
न ढाल्न सक्छन्-
छिमेकीकाे घिनलाग्दाे खेलहरूले !

Friday, May 6, 2016

कबिता-"कम्जाेरी"

-"कम्जाेरी"

अन्तुकाे डाडाँसम्म
साक्षात्कार भएर अाएका मेरा एक हुल अाकँक्षाहरू
मध्यरातमा एकाएक हराउनु
सानाे छँदा मैले लगाउने भाेटाहरू
वयस्कमा खाेज्दा समेत नपाउनु
म कम्जाेर हुनु हाे !

जसरी खेतका गह्राहरूमा 
मेरी अामाले मासका विऊहरू काेपेर
उखेल्नै जानू नपर्ने गरि हराउछन्
र हुन्छ मेरी अामाकाे मन खिन्न

एउटी किसाेरी
जवानीले पाेख्त वसन्तमा
साेह्रै शृङ्गार गरेर बारम्बार दाैडीरहँदा
कुनै युवक फेलै नपर्दा चाैवाटाेमा
कति दुख्दाे हाे उसकाे मन उसैलाई याद हाेला
र याैटा माग्ने 
दिनभरी मन्दिरका अगाडि बसिरहँदा
अाफ्ना हातहरू फैलाउँदै खुम्च्याउँदै
एक मुठ्ठी चामल नपाउँदा 
कति पाेल्दाे हाे उसकाे भुँडी उसैलाई याद हाेला
तर हुने छैन यकिन रत्तिभर
याे स्वार्थी र कपट सँसारका यावत कु-हरूलाई
किनकी यहाँ
एउटी सुन्दर र असल किसाेरी हेरीन्न 
खराव र राम्रीहरू हेरीन्छ
नाङ्गाे र भाेकाे अावाज सुनिदैन
ढुङ्गा र गजुरहरू हेरीन्छ
र त भैरहेछन् यहाँ जिउन चाहानेहरू
म जस्तै लाचार र कम्जाेर !

याे दुनियाँ ठूलाे छ
यहाँका मानिसहरू ठूला छन्
उनिहरूकाे मन पनि विशाल छ
शिक्षित छन् ,
अझ भनाै याे दुनियाँनै असल छ
तर छैन्न्  याे सँसारमा 
दमाईले सिलाएकाे लुगाकाे तारीफ गर्नेहरू
सार्कीले सिलाएकाे जुत्ताकाे तारीफ गर्नेहरू
र देख्दिन मैले साच्चै भन्नू पर्दा
कामीले अर्जापेकाे सिरूपातेकाे गुणगाने गाउनेहरू
किनकी
यहाँका लुगा सिलाउन जान्नेहरू
कम्जाेर ठान्छन् दमाईहरूलाई
यहाँका जुत्ता मार्केट चलाउनेहरू
गन्ति गर्दैन्न सार्किहरूलाई
र खुकुरी भिरेर नेपाली बन्नेहरू
कायर ठान्छन् कामीहरूलाई
र बनाईरहन्छन् अाफ्ना पैतलाभित्र
जहाँबाट निस्किन न दिन्छन् यीनीहरूले
न निस्किन पाउँछन् कुल्चिएकाहरू !

तर मेराे याैटा बिन्ती छ
हे.. म जस्तै प्राणीहरू
म(हामी)लाई तिमीहरूकाे दाैलतकाे एक चिम्टी हाेईन
मानवताकाे एक हिस्सा न्याय देअाे
चाँहीदैन त्यति विघ्न हैसियत पनि
मेराे(हाम्राे) पाइलामा तगाराे नहाल
किनकी मैले(हामीले) पुग्नु छ 
त्याे प……र काे क्षितीजसम्म
जहाँकाे मधुराे बादलका हाँगाहरू भाँच्नु छ
र त्यही हाँगा टिपेर हिर्काउनु छ
२१ अाै सताब्दीकाे अपाङ्ग शरीरभरी !

© साैगात गजमेर विश्वकर्मा
-२३ वैसाख २०७३

Sunday, September 27, 2015

कबिता- अन्याैल मान्छे

कबिता- अन्याैल मान्छे
-साैगात गजमेर विश्वकर्मा

तिमी भन्छाै नि-
हातका रेखाहरुबाट भाग्य हेरिन्छ
तिमी साेच्छाै नि-
मान्छेकाे निधारबाट किस्मत देखिन्छ
तर,
तिमीले किन याे नभनेकाे ?
हात नभएका पनि महान छन भनेर
तिमीले किन याे नसाेँचेकाे ?
अनुहार बिग्रिएकाहरु नै बिद्वान छन भनेर
तिमीले त बस,
एकाध निर्णयमै समय बितायाै
एक्लाैटी भावनाकै कदर गर्याै
तिम्रा लागि त
यस्ताे पनि लाग्छ कहिलेकाहि
बाँडेर खाने मननै छैन
मिलेर जिउने मुटूनै छैन
र त ,
तिमी सबैकाे हुनै सकेनाै !

तिमी,
अरुकाे लागि त जिएकै हाेईनाै
त्याे भन्दा पनि ठूलाे
तिमी - तिमी बाहेक अरु काेही हैनाै !

तिमीमा,
पानीलाई पत्थर बनाउने क्षमता छ
फूललाई जीवन बनाउने क्षमता छ
म त देख्छु अझ
तिमी त सर्वगुण सम्पन्न छाै
असम्भव तिम्रा लागि छँदै छैन
तर पनि
तिमीले अाफूलाई प्रयाेगनै गर्दैनाै
सँघर्ष के हाे थाहै छैन
भन्दा अन्यथा हाेला
तिमी जिउँदाे मुर्ती हाै !

तसर्थ तिमी
मन्दिरमा सजिनु अगावै
अरु जस्तै भएर हेर
फेर अाफ्नाे नराम्राे भेष
अनि हिड एक असल मार्ग
जहाँ
हजाराै मान्छेहरु सँघर्षरत छन् !

असाेज ०८


Wednesday, September 2, 2015

कबिता-"डुम"


 -साैगात गजमेर विश्वकर्मा

 म एक हिरालाल
 पहिचान कमैया
 थर डुम हाे !
 साहुकाे गाेडा थिचेर
 घरकाे अभाव टाल्ने
 म,
 सास्ति र दमन नभनेर कहिल्यै
 मैले मेरी छाेरीलाई पनि पठाकाे हुँ
 अभाव र भाेकाे पेट नरहाेस् भनेर
 साहुकाे हेरचार र स्याहार गर्न
 बर्षाैदेखि,
 यसरिनै चलाएकाे हुँ मैले
 अभावै-अभावमा मेराे झुपडी
 न मलाई भने जसरि भयाे
 न मैले साेचे जस्तै गर्न पाएँ
 सिर्फ लागरहे निरन्तर
 यहि शासककाे स्याहारमा.....!

 मेराे मज्बुरीमा,
 साहुकाे सन्तुष्टिमा,
 मेरी अन्जान छाेरीले
 गुमाउनु पर्याे नचहेरै पनि
 कल्कलाउदाे बैँस
 लुटाउनु पर्याे