"लेख्न नमिल्ने स्टाटस"-कबिता

"लेख्न नमिल्ने स्टाटस"

                                     By-सौगात गजमेर विश्वकर्मा
यसरी,
जसरी म अहिले पाेष्ट गरीरहेछु स्टाटस
हाे,यसरीनै
पाेष्ट गर्न मिल्ने भए हृदयभरीकाे पिडाहरू
म पहिले घरकाे पीडा लेख्थे !

अामाकाे - चाउरीएका गालाहरू लेख्थे
बुवाकाे- ठेलैठेला परेका हत्केलाहरू लेख्थे
प्रियाकाे -खाली गला र बुच्चे कानहरू लेख्थे
र लेख्थे निष्कर्षमा-
छाेरीकाे-अनगिन्ती ईच्छाहरू र अनेक अभावहरू !

बेलुकाकाे बासी खबुज लेख्दिन थिए-
बरू छुटाउदिन थिए घरमा पाक्ने नमिठाे खाना
ताताे घाम र गाह्राे काम लेख्दिन थिए-
बरू अटाउने थिए साँघुरा काेठा र भत्किएका भित्ताहरू

तर मिल्दैन ,
मिल्दै-मिल्दैन
याे स्टाटसमा हृदयले भने बमाेजिमका कुराहरू
सबै अनि दुरूस्तै अटाउन !

किनभने,
म र मेराे हृदय जस्तै
हजाराैँ हृदयहरू र "म"हरू छन्
लाखाै पिडाहरू र मनहरू छन्
कराेडाै अाँखाहरू र माेतीहरू छन्
जाे,
मैले लेखेका स्टाटसहरू पढेर
खाडीकाे गहिराे ठाउमा ढल्किएर
सगरमाथा पग्लिएझै पग्लिन्छन्

-१७ श्रावण २०७३

हिँजाे , अाज र भाेली -कबिता

"हिँजाे ,अाज र भाेली"
                                 By साैगात गजमेर विश्वकर्मा

खटिरा जत्रा मेरा अाँखाहरू,
बर्सेनि बढेर पिलाे जत्राे भईसकेछ
यी खुट्टाहरू पनि
सिन्काबाट लट्ठीमा रूपान्तरण भए
र भए शरीरका हरेक अँगहरू
गाउँ पछि एकाएक शहर बनेझै
बडेमानका-ठूला !

मेरा बुवा पनि,
स्वाउ जस्तै थिए -मरिच जस्ता भएका छन्
र मेरी अामा
गाउँभरी घुम्न सक्ने हुनुहुन्थ्याे
अागनसम्म निस्कन सक्नुहुन्न !

समयले ,
निक्कै काेल्टे फेरि सक्याे
घर -घरका दाजुहरू
हलाेका प्रकारहरू चिन्नु हुन्थ्याे
मेनपावरहरू ठम्याउन सक्ने हुनु भएकाे छ
दगुर्नु हुन्छ
लालपुर्जा धिताेमा राखेर
राजधानीदेखि कालधानीसम्म !

घरकाे मकैकाे सातु पच्दैन केटाकेटिहरूलाई,
मिठाई माग्छन्
घुर्क्याउँछन् अामाहरूलाई
बाबुकाे खाडीकाे थाेरै पसिनासाटेर
किनिदिनै पर्छ नानीहरूलाई
बारि खन्न नसक्ने अामाहरूले
चक्लेट र केहि थान खेलाैनाहरू !

अाजकल,
म अलिक निक्कै घाेर्लिने गर्छु
यी र यस्तै यथार्थमाथी !

सबै परिवर्तित छ,
घर अगाडीका काेरली विरूवाहरू
गर्भवती भएर फस्टाईरहेछन्
हजुरअामाले दिनु भएकाे त्याे सानाे बाछी
अहिले माउ भएकाे छ
तर भएकाे छैन मैले खेल्ने अागन
दस हातबाट एघार हात
जस्ताकाे त्यस्तै छ
राती सुतुन्जेल देखिने सपनाहरू जस्तै
जस्ताकाे त्यस्तै छ खरले छाएकाे धुरी
फेरीएकाे छैन
अगेनामा बसाल्ने सिल्बरकाे खराई
कुच्चिएका केही थान बुढा लाेहाेटा
स्टिलका गिलास अनि स्टिलकै थालहरू !

यसरी घरका भाँडाहरू नफेरीएझै,
याे देशकाे मुहार नफेरीए
मिठाई खाँदै हुर्किएका सन्तानहरू
"लान्छ हाेला है बुवा याे हाम्राे देश !"
साँध मिच्दै अाउने छिमेकीले
सिन्का राखेकाे ललिपपमा  भुलाउँदै
कुर्सी प्रधान याे प्याराे देश !

-२४ असार २०७३

गजल-समायाै यी हातहरू…

समायाै यी हातहरू बेस्सरी समायाै
प्यार भएरै हाे दाेधार नपरी समायाै

म परदेश जाँदाकाे त्याे एक्लाे रातमा
साेकेसकाे कालाे काेट के गरी समायाै

के मान्थ्याे र मन तिम्राे मेराे काले भनि
छट्पटियाै र तस्विर घरी-घरी समायाै

साेचि हेर्छु शान्त थियाे हामी साथै हुँदा
मैले छाेडी अाउनु हावा-हुन्डरी समायाै

मरूभुमी जब छिरे घामले पाेल्न थाल्याे
तिम्ले सम्झिरह्याै र यादकाे झरी समायाै

© साैगात गजमेर विश्वकर्मा

गजल-अाकाश राेएकाे बेला

अाकाश राेएकाे बेला झरी पर्ने गर्छ !
यी अाँखा राेएकाे बेला मनै मर्ने गर्छ !

तिमी अाऊ या नअाउ मेराे प्रतिक्षामा
मनले भने अाशा र भराेसा गर्ने गर्छ !

तेराे महलमा कुकुरले कनिका पचाउँदैन
मेराे भने अनिकालकाे अभाव टर्ने गर्छ !

जुन सपना मनमा राेपि,लाहुर छिर्नु हुन्छ
फुल्न नपाई काेपिलामै  ब्यर्थ झर्ने गर्छ !

हटाउँदैन मनकाे फाेहाेर,जति थुप्रिए पनि
गन्ध अाउँदा भने मान्छे पर्फ्यु छर्ने गर्छ !

© साैगात गजमेर विश्वकर्मा

कबिता- "भकुन्डाे"

"भकुन्डाे"

फेरि पनि छाेराले,
भकुन्डाेनै खेल्न रूचायाे
खाेल्याे जुत्ता
निकाल्याे त्यसभित्रकाे माेजा
बटुल्याे कपडाका झत्ताहरू
बनायाे याैटा भकुन्डाे !

याे छाेराकाे अाँठाै चाेटी हाे
किनकी याे भन्दा पहिला
छाेराले जति जति भकुन्डाे बनाउथ्याे
म भने लुकाईदिन्थे या फालिदिन्थे
मैले भकुन्डाे लुकाउनुकाे तात्पर्य
छाेरालाई डाक्टर बनाउनु थियाे
मैले भकुन्डाे फालिदिनकाे तात्पर्य
छाेरालाई भकुन्डाेकाे लत छुटाउनु थियाे
न मैले लुकाउन छाेडे
न छाेराले बनाउन छाेड्याे !

जति जति छाेराले,
भकुन्डाे बनाउन लाग्थ्याे
उ रिसाउदैन थियाे
किनकी उसलाई लाग्थ्याे
मेराे भकुन्डाे हरायाे
मैले बनाउनै पर्नेछ
र खेल्नै पर्नेछ जसरी पनि
अर्काे भकुन्डाे बनाएर

एक दिन छाेरालाई...
मैले भनिदिए यथार्थ
सुनाए भकुन्डाे लुकाउनुकाे पुर्ण विवरण
छाेराले भन्याे-
बुवा म हजुरकाे छेारा हुँ -कैदी हाेईन
जसलाई हजुरले
थुन्न चाहानुहुन्छ ईच्छाकाे कारागारमा
हजुरले जति लुकाउनु भाे मेराे भकुन्डाे
त्यतिनै अात्मबल बढ्दै गयाे
मैले हारीन किहिल्यै भकुन्डाे बनाउन
किनभने
हजुरकाे छाेरा डाक्टर भयाे भने
बचाउँला हजार बिरामीहरू
गर्ला हजाराैका घाउहरूमा
मल्हमपट्टी र अाैसधी
तर बुवा
मैले भकुन्डाे खेलेर
बन्न त सक्दिन पेले र राेनाल्डाे
तर बन्नुछ देशका कठपुतली सरकार ढाल्ने
याैटा राम्राे र सक्षम सुटर !

-३ चैत्र २०७२

"भारी सपनाहरू"-कबिता

" भारी सपनाहरू"

अाजकल,
दिनलाई रातले निल्नै लाग्दा
तिम्रा वयस्क यादका अनगिन्ति दाँतहरूले
मेराे मस्तिष्क दार्न थालेका छन् !

अाजकल,
लाखाै ताराहरू अाकाशमा झुन्डिँदा
भिज्दै सुक्दै गरेकाे चार चाेसे याे सिरानीले
उत्पातै मितेरी गाँसिरहेकाे छ !

र अाजकल,
अालर्मका घण्टिहरू बिहानै घन्किरहँदा
मेराे पुरै परीवारकाे खुराक बाेकेकाे राहदानीले
मेराे हात पाउ बसाल्न चाहन्छ !

मलाई थाहा छ ,
या त्याे डाँडाँघरे सुकविरेलाई थाहा छ
परदेशकाे यस्तै अमिला यथार्थहरू
जसले जग्गाकाे धनीपुर्जा महाजनलाई थमाई
अाफु बडेमानकाे विमान चढेर अाएकाे छ
र भएकाे छ गुलामी गर्नु पर्दा
साना साना भुसुना भन्दा सानाे !

वालुवाकाे कान्तिपुर महलभित्र छिरेर
कुनै दिन,
मैले पनि राखेकाे थिए
भारी सपनाहरू साैदा गर्ने चाहाना
र पालेकाे थिए मनभरी
लाली गुराँशका राता फुलहरू जस्तै
कल्कलाउँदा साहास
जुन साेचाईमै सिमित भयाे
जुन अतितमै विलिन भयाे !

भन्नेले  भनेका पनि हुन,
मैले याे खाडी छिर्नुभन्दा पहिले
कुनै सपना साकार गर्दैन परदेशले
सुनाउनेले त सुनाएकै हुन ,
मैले सपना देख्नुभन्दा पहिले
धेरै थाेक गुमाउनु सिवाय केही हाेईन परदेश
तर सुनिएन उनिहरूका कुराहरू
बुझिएन उनिहरूका सुझावहरू
र त शिरमा पाली भएकाे म नेपाली
नाँगाे टाउकाे लिएर गाडीएकाे छु !
ठूलाे खाडीमा !

© साैगात गजमेर विश्वकर्मा
-३१ वैसाख २०७३